فؤاد افرام البستانى ( مترجم : مهيار )
834
فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى )
المِطَالَة - حرفهء آهنگر ، آهنگرى . المُطَالَعَة - [ طلع ] : مص ، مطالعهء كتاب ؛ « قَاعَةُ المُطَالَعَة » : سالن مطالعهء كتاب ، « مُطَالَعَةُ النّيَابِة العامَّة » : تحت پيگرد قرار گرفتن دادستانى كل . المَطَاوِح - [ طوح ] : مهلكهها . المَطَاوِي - [ طوي ] من الأَمْعاء أو الحيَّة أو الثوب : باطن رودهها و يا مار و يا جامه . المَطْبَخ - ج مَطَابخ [ طبخ ] : آشپز خانه . المِطْبَخ - ج مَطَابِخ [ طبخ ] : ابزار پختن . المَطْبَع - ج مَطابِع [ طبع ] : چاپخانه . المَطْبَعَة - ج مَطَابِع [ طبع ] : چاپخانه . المِطْبَعَة - ج مَطَابِع [ طبع ] : دستگاه چاپ . المَطْبَعِيّ - [ طبع ] : كارگر چاپخانه ؛ « خَطَأٌ مَطْبَعِي » : اشتباه چاپى ، « غَلْطَة مَطْبَعِيّة » : غلط چاپى ، « تصحيحَات مَطْبَعيَّةٌ » : غلط گيرى چاپي . المُطْبِق - [ طبق ] : فا ، زندان زير زمينى ؛ « الجنون المُطْبِق » : جنونى كه باعث بيهوشى شود . المُطَبِّق - [ طبق ] : فا ، كسى كه كارها را با رأى خود انجام دهد . المُطْبِقَات - [ طبق ] : بلاها و سختيها . المُطْبِقَة - [ طبق ] : « الحروف المُطْبِقَة » : حروف مطبقه عبارتند از ص ض ط ظ ؛ « سَنَة مُطْبِقه » : سالى سخت . المُطَبِّقَة - [ طبق ] : مؤنث ( المُطَبِّق ) است ؛ « سحابَةٌ مُطَبِّقَةٌ » : ابرى كه بارانش همه جا را فرا گرفته باشد . المَطْبُوع - [ طبع ] : مفع ، چاپ شده ، - مِن الشّعراء : كسى كه بطور طبيعى و بدون تكلَّف شعر مىگويد . المَطْبُوعات - [ طبع ] : انتشارات ؛ « قانونُ المَطْبُوعات » : قانون مطبوعات ، - الدوريَّة : انتشاراتى كه در فاصلههاى معينى از زمان صادر مىشود . المُطَجَّن - [ طجن ] ( ط ) : غذاى سرخ كرده در ماهيتابه . المِطْحَان - [ طحن ] : افعى و يا مار چنبر زده . المُطَحْلَب - [ طحلب ] : « ماءٌ مُطَحْلَبٌ » : آب كه بر روى آن خزه باشد . المُطَحْلِب - [ طحلب ] : « ماءٌ مُطَحْلِب » : مرادف ( مُطَحْلب ) است . المَطْحَنَة - ج مَطَاحِن [ طحن ] : سنگ آسياب . المَطْحُول - [ طحل ] : آنكه مبتلا به بيمارى ( اسپرز ) است . مَطَخَ - - مَطْخاً العسلَ : عسل را ليسيد ، - الرَّجُلَ بِيَده : او را زد ، ، - عِرْضَه : آبروى او را ريخت . مَطَرَ - - مَطْراً و مَطَراً تِ السماءُ : آسمان باريد ، - تِ السّماءُ القومَ : آسمان بر آنها باريد ، - مُطُوراً فى الأرض : سفر كرد و رفت ، - العبدُ : بنده گريخت ، - الشيءُ : بلند شد و بر آمد ، - مُطُوراً و مَطْراً القربةَ : مشك را پر از آب كرد ، - الفرسُ : اسب شتاب كرد ، - تِ الطيرُ : پرنده در پرواز خود شتاب كرد . المَطَر - ج أَمْطَار : باران . المَطِر - : بارانى ؛ « يَومٌ مَطِرٌ » : روز بارانى . المِطْرَاب - [ طرب ] : مرد بسيار طرب . المِطْرابَة - [ طرب ] : مرادف ( المِطْراب ) است . المَطْران - ج مَطَارِنة و مَطَارِين : مرادف ( المِطْران ) است . المِطْران - ج مَطَارِنة و مَطَارِين : رئيس كاهنان نصارى كه مقام او بالاتر از اسقف و پائينتر از ( بطريرك ) است . المِطْرانيَّة - خليفه گرى ، جايگاه و اقامتگاه ( مطران ) . المُطْرِب - [ طرب ] : آواز خوان خوش صدا كه ديگران را به طرب بر مىانگيزد . المَطْرَب - ج مَطَارِب [ طرب ] : راه فرعى يا كوچهء باريك . المَطْرَبَة - ج مَطَارب [ طرب ] : مرادف ( المَطْرَب ) است . المُطْرَة - عادت . المَطَرَة - مرادف ( المُطْرَة ) است ، مشك ، وسط حوض . المَطِرَة - مؤنث ( المَطِر ) است ، مرادف ( المُطْرة ) است . المَطْرَح - ج مَطَارح [ طرح ] : جا و مكان ، جائى كه در آن چيزى ريخته مىشود ، جاى فرش . المِطْرَحَة - [ طرح ] : ابزارى كه با آن نان را به داخل تنور قرار مىدهند . المِطْرَد - ج مَطَارِد [ طرد ] : نيزهء كوتاه . المُطَّرِد - [ طرد ] : فا ؛ « حُكمُ مُطَّرِدٌ » : دستور همگاني ؛ « القاعدةُ المُطَّرِدة » : روش و دستورى همگانى و بدون خدشه . المُطَرِّز - [ طرز ] : مرد نگارگر بر روى جامه ، گلدوز ، مليله دوز . المُطْرَف - ج مَطَارِف [ طرف ] : مرادف ( المِطْرَف ) است . المُطْرِف - [ طرف ] من المال : دارائى تازه بدست آمده . المِطْرَف - ج مَطَارِف [ طرف ] : ردائى كه از خز دوخته شده و روى آن نقش و نگار باشد . المِطْرَق - ج مَطَارِق [ طرق ] : چكش ، چوب پنبه زنى . المِطْرَقَة - ج مُطَارِق [ طرق ] : مرادف ( المِطْرَق ) است . المَطْرُوف - [ طرف ] : مفع ، دستگاه روغن كشى كه با آب مىچرخد . المَطْرُوفَة - [ طرف ] : مؤنث ( المَطْرُوف ) است ؛ « عَيْنٌ مَطْروُفة » : چشمى كه در اثر برخورد با چيزى اشك بريزد . المَطْرُوق - [ طرق ] : مفع ، مرد سست و بيحال ، مرد بى عقل و ديوانه ؛ « بيتٌ مَطْرُوقٌ » : خانه اى كه مردم بدان رفت و آمد مىكنند ؛ « مَوضوعُ مَطْرُوقٌ » : موضوعيكه قبلًا مورد مطالعه و اتخاذ تصميم قرار گرفته ؛ « ماءٌ مَطْرُوقٌ » : آبى كه در آن شتران رفته و آن را تيره كرده باشند . مَطَّطَ - تَمْطِيطاً الرجُلَ : به او ناسزا